bu bir acemilik yazısıdır daha doÄŸrusu faal olarak geçen 2.5 ay içinde yaÅŸanan kurslar ve öÄŸrenciler taburundaki ÅŸeylerin kısa bir özetidir. ama gerçekten bu kısa bir özet sadece.

ilk gün boyunca sadece ÅŸaÅŸkınlık ve aval aval bakma hazıl olmuÅŸtu. bir insan düÅŸünün ki gün boyu etrafına aÄŸzı açık bir ÅŸekilde ve yüz ifadesini hiç bozmadan bakan. sağımda solumda asker kıyafeti (kamuflaj) giyen askerler, seninle aynı saflarda ne yapacağını bilmeyen -sanki ilkokula ilk baÅŸlanılan gün gibi- kiÅŸiler...

sıkılarak bekleyen ki bu önemlidir. bekleyen. beklemek. bekletilmek.

en çok maruz kaldığım hareket buydu.sadece ilk gün böyle geçti. ondan sonrası güzeldi. ama nasıl güzeldi? yoksa güzel deÄŸildi de ben mi öyle zannettim.

rezillikle geçen bir süreçten sonra o zamanlar aklına geldiÄŸinde o anları rezillikle deÄŸilde heyecanla ve sanki çok güzel günlermiÅŸ, aylarmış gibi algılar insan.
iÅŸte böyle güzeldi.

bölükte beraber olduÄŸumuz kiÅŸiler genelde iyi insanlardı. ÅŸimdi o iyi insanlar iyi atlara bindiler ve gittiler. türkiye'nin dört bir yanına. kıbrısa dahi.

nacizane askere daha doÄŸrusu acemiliÄŸe gideceklere tavsiyemdir:

"her zaman ama her zaman çoÄŸunluk ne yapıyorsa sen de onu yap. iyi ya da kötü olsun onlar nerdeyse sen de orda ol. o zaman fazla bir kaybın olmaz. ama eÄŸer azınlık arasındaysan askerlikteki en önemli ÅŸey olan zamandan büyük kaybın olur. fizikteki basit makinalarda olduÄŸu gibi zamandan kaybım varsa yoldan kazanırım deme çünkü onda bile kaybın olabilir ekstradan. ama kazancın kesinlikle olmaz"

bir de çok kliÅŸe olaraktan bilme hiçbirÅŸeyi. biliyosanda bilme. valla bak. görürsün :)

bölükteki arkadaÅŸlarımdan çok memnundum. her eÅŸraftan insan vardı askere gelmeden önce bana denildiÄŸi gibi.
bilim adamından doçentine, pilotundan denizcisine, hakeminden radyo dj'ine kadar.. bu kadar çok çeÅŸit oluncada muhabbet hiç bitmedi çok ÅŸükür ki. zaten en sevilen ÅŸeylerimdir benim "et, nöbet ve muhabbet" =)

bu arkadaÅŸ olayı da üniversiteyi yeni kazandığım zaman yurda gittiÄŸimdeki gibiydi. her ÅŸehirden ve her çeÅŸitten kaynaşımlar..
güzeldi.

ÅŸimdi bunlardan üçüyle baraber bitlis/tatvandayım.
22 kiÅŸiden 3 kiÅŸi buraya gelecekti. ben de onlardan biri oldum.
22 kişiden 12'sinin gittiği gibi kıbrıs'a gidemedim.

en kazançlı olduÄŸum ya da güzel geçti dememe sebep olan kiÅŸi ise bölük komutanımızdı. çünkü bu kiÅŸi dünyanın en ÅŸeker adamıydı. askeregelmeden önce "gittiÄŸin yer deÄŸil başındaki  komutan önemlidir" sözünün gerçeklendiÄŸine gözlerimle ve başımdan geçenlerle ÅŸahit oldum.
onun sayesinde böyle rahat geçti. ayrılırken yanaklarından birer makas alıp öpesim bile geldi. o gün yapamadım bunu ama bugün burdan okuyorsa eÄŸer Ä°nanç EmiroÄŸlu'na sevgi, saygı, öpücük ve esenlikler yolluyorum...

en rezil günüm tank atışları için gittiÄŸimiz Åžereflikoçhisarda geçirdiÄŸim gündü. sabah boyanmış simsiyah olan bot akÅŸam geldiÄŸimizde resmen beyazdı. böyle hani yollarda görünce

hafiften bassan bile "puff" sesi eÅŸliÄŸinde iÄŸrenç bir ÅŸekilde yayılan toz var ya, hah iÅŸte heryer o tozdandı. bununla kalsa iyi. 32 derece sıcaklık, üzerimizde tulumlar, saÄŸdan soldan gelen emirlerle 20-25 kiloluk tank mermilerini taşımanın verdiÄŸi zorluk, beklemek beklemek beklemek, sabah yenilen fırça da bunun cabasıydı. akÅŸam aldığım duÅŸla resmen deri deÄŸiÅŸtirir gibi rengim deÄŸiÅŸmiÅŸti. toz dolmayan bir yerim kalmamıştı.

ÅŸimdi yakında o günü tekrar yaÅŸayacağım söylense ama parayla o günü tekrar yaÅŸamaktan kurtulacağım söylense bayağı bir para bayılırım.

tatlısıyla, rezilliÄŸiyle bir ÅŸekilde bitti bu dönem. çok ÅŸükür. gerçekten ÅŸükür. binlerce ÅŸükür ki bitti. ÅŸimdi önümde yeni, daha uzun ve rahat geçeceÄŸini zannettiÄŸim bir dönem var. benim geldiÄŸim 2. bölüÄŸün komutanı ÅŸu anda yok ama 2 gün içerisinde burda olacakmış. onunla çalışan bir kiÅŸiden iyi birisi olduÄŸunu duymam bugün beni mutlu etti. ama sonuç olarak hiçbir komutan gözümde bir Ä°nanç olamaz ama keÅŸke yanılsam....