bugün avcılardan mecidiyeköye inanılmaz uzun bi yolculuk yaptım.

bazen bu uzun yolculuklarda oturuyorsam eger -kitap veya mp3 playerım yanımda yoksa- vakit geçmesi için arkadaşlarımdan birisiyle mesajlasıyorum.bi de o mesajı bekleme sırasında da sıkılmıyor ınsan..
bi de otobuslerde ınsanların birbirini kesmesi de garip.bi süre dışarıya bakınca bi de hep  gidip geldiğin bir yolsa  insanlara bakıyosun. onlarda aynı durumda oldukları için onlarda senı kesıyolar.ama bu duruma yakalanınca pek iyi olmuyo..

bugun otobuste bi ayrıntı dıkkatımı çektı.tam karsıma bi çift oturdu.hatun kişi başını erkek olanın omzuna dayadı.erkek olan ise elini kızın bacağına koydu.kızın boyu bıraz ufak oldugu için cocugun eli bıraz da mayışmak durumunda oldugundan sarkar bir şekilde kalıyordu.kız bunu farketti ve ayakuclarına dayanarak yani topuğunu bıraz havaya kaldırdı.ve avcılar- yeni bosna arasında nerdeyse yarım saat o şekilde durdu.gerçekten bu kız işte bu erkeğe güveniyor.ben bunu anladım..

peki olay bu mudur? budur...