Aklıma gelen şey ise şu oldu.

Ben küçükken daha çok küçükken,kocaman hayallerim vardı.

Evimz de boş durmazdı.

Onun da alaturka tuvaletı vardı.

Hem de musluğunde hortumu olanlardan..

O hortumdan su akarken ama fazla bi şekilde,suyu az akacak şekilde bi an kısarsanız hortumun içinde kabarcıklar olusurdu..yukarıya doğru çıkmaya çalısan kabarcıklar.ben ıse o kabarcıklardan bırını genelde ortalarda olan ve bıraz buyuk olanı gözüme kestirirdim..

işte tam o anda hisleriniz ve el hareketleriniz o kadar çok önem kazanırdıki musluğu tekrar açardınız ama hafif hareketlerle..hızlı yaparsanız o da diğer yüz bin milyon kabarcık gibi deliğe doğru yol alırdı..

önemlı olan onu orda musluğu bı açıp bı kapayarak ortada dengede tutmaktı..

işim bittiğinde ise en son hızla ve son sefer musluğu açıp onu da arkadaşlarının yanına yollardım.

Ama arkasından el sallamayı ihmal etmezdım.

Çünkü yaşanmıs bişeyler vardı aramızda..

En azından hatıralar adına…

Hayat da böyle değil mi?

İlişkilerimiz de..

Hersey işimız bitene kadar..(bu cümlenın başına maalesef koymayacağım)

Ayı,dayı misali..

Kullanılmış peçete misali..

bu mudur?? bu değildir !!